کلبه ی تنهایی من ...

چند قدمی بیشتر به آغاز نور نمانده... اندکی است تا رمضان

salvla — Thu, 04 Sep 2008 08:05:02 GMT

بار دیگر زیبا سلام....... زيبا سلام.... زيبا هواي حوصله ابري ست .... چشمي از عشق ببخشايم..... تا رود آفتاب بشويد دلتنگي مرا زيبا...زيبا هنوز عشق...در حول و حوش چشم تو مي چرخد....از من مگير چشم...دست مرا بگير و کوچه هاي محبت را با من بگرد...يادم بده چگونه بخوانم ... تا عشق در تمامي دلها معنا شود ...زيبا... آنگونه عاشقم که حرمت مجنون را احساس مي کنم ...آنگونه عاشقم که نيستان را ... يکجا هواي زمزمه دارم ... آنگونه عاشقم که ....هر نفسم شعر است ...

زيبا کنار حوصله اي بنشين....بنشين مرا به شط غزل بنشان ... بنشان مرا به منظره ي عشق

بنشان مرا به منظره ي باران... بنشان مرا به منظره ي رويش ... من سبز مي شوم

زيبا ...زيبا ستاره هاي کلامت را ... در لحظه هاي ساکت عشق ... برمن ببار...
بر من ببار تا که برويم بهاروار ... چشم از تو بود و عشق ... بچرخانم بر حول اين مدار ...

تمام حرف دلم اين است ... من عشق را به نام تو کردم آغاز ... در هر کجاي عشق که هستي

آغاز کن مرا !

رمضان مبارک !

salvla — Fri, 01 Aug 2008 21:31:18 GMT

مـــرده ای می نالید      زیر آوار فشار قبرش     زیر انبوه شب تاریکش   بین تنهایی بی پایانش
مرده ای نای تقلاش نبــود    مرده از سایه ی خود میترسید        در کفن مهـر به دیباش نبود
خفته ام دیر زمانی ست درین قبر سکوت    مرده ام لحظه ی تاریست که فریاد نبود
در شبــم مهلــت لبخنــد نماند      در دلــم فرصت احساس نبــود .....

خــال ام زهرچه پرکند مرا ز هیج    ای سکــون بی زمان   امان     خالــی ام ز خویش
سایه های آسمان به روی بستر تنم        می برد مرا به بیکران
و میل رفتن از حضور می برد مرا ز دیگران     تو مــرا رها به خویش خوانده ای
مرا ز من رهانده ای      با توام گسسته از زمان     نیمه ماند این لغات لنگ
                                                                                          من سکوت میکنـــم مرا بخــوان

salvla — Sat, 19 Jul 2008 11:44:18 GMT

من امشب با تمام نورهای دور یا نزدیک با هر دانه ی شبنم و با هر قطره ی باران از احساس غریب خویش خواهم گفت:
منم این من که من را گم شدم یک شب و دیگر گونه انسانی درونم زاده شد ناگه منم این آهنین پیکر
که با من نیست هم آوا غریبم با خودم ای وایدراین آشوب بی پروا مــنم از جنس طوفانم ولــی قلبم پر از خورشید پر از افسانه ی ناهید و این طوفان و این خــورشید درونم را چو یک آواره آشفته مرا در خویش افسرده نمی دانم پر از شعرم و یا آماده ی پیکار پر از احساس پاییزم و یا یک سایه از دیوار نمی دانم بخوابم یا مترسک باشم آهسته دمی اینسان دمی آنسان شــدم از خویشتن خسته سکوتم را درآمیزم
و غرق بی کلامی ها و یا فریاد یک مجنون بی پــروا چه باید بود و باید زیست در این دنیای آشفته ؟!
به دانه دانه ی تسبیح خــواهم برد هر روزم به فرداهای گم در گم به رویاهای دیروزم نمیدانم رها گردم
به دست سرنوشت خویش، بـــی اندوه و چون یک قایق چوبی بدون غــم بدون روح ! و یا برخیزم و چون هیبت یــک کوه با صد دشنه و دشنام این دنیــا در آمیزم به یمن قامت آن کوه خـــدایا !! مهـــربانا !!
پاره شد تسبیح و ذهن و مهـــره های دل در افتادند در دامان آرامت رهــا گشتم به درگاهت مــرا دریاب
گم کـــن
نیست کــن اینک
در اوج ناب والایت....

salvla — Wed, 09 Jul 2008 15:15:18 GMT

فکر میکردم که عشق یک پرنده است
یک گل است
یک ترانه است
یا که خنده های کودکانه است
هر چه هست جاودانه است

•••

فکر میکنم که عشق مذهب است
آب و نان و باد و خاک و خانه نیست
مکتب است...

•••

عشق مرگ نیست
زندگی ست
سخت نیست
عین سادگی ست
عشق عاشقانه های باد و گنذم است
اولین پناهگاه کودکی
آخرین پناهگاه آدم است
روی برگ لاله های سرخ نو شکفته در سپیده دم
چو شبنم است

میدانستم قطره هایی که از آسمان می ریزد اشک های آسمان است
اشک هایی که هر قطره از آن خاطره ای بیش نیست
در رویا هایم پرواز کردم...
و در اوج آسمان ها... در میان ابر ها ... در میان قطره ها ...
چه طور می شد از میان این همه قطره باران
قطره ی عاشق را پیدا کرد ؟
قطره هایی که هر وقت به زمین می ریخت
یا به دریا میرفت...یا به رود خانه...یا به صحرا می رفت و به زمین فرو میرفت...
و یا بر روی گل می نشست...

من به دنبال قطره ای بودم که بر روی چشمانم بنشیند

salvla — Thu, 10 Apr 2008 05:37:18 GMT

عشق...عشق...عشق...

چه واژه ی غریبی ....

سرد...بی معنا...خاک خورده...

چه به سرش امد؟ کسی می داند؟

ان کلمه که به ژرفای تمام زندگی بود...

حالا دیگر به عنوان یک کلمه هم از ان یاد نمی شود...

چه باید کرد...سرنوشتش این بود...

این که در ویرانی ها گم گردد...

این که دیگر هیچ کس قدرت ادراک ان را نداشته باشد...

این که او هم تنها باشد...تنهای تنها...

سرنوشت است...کاری نمی شود کرد...

ما هم سرنوشتی داریم...درست مانند عشق...

روزی تنها...روزی بی معنی... و روزی باد مارا خواهد برد

salvla — Sun, 30 Mar 2008 08:34:18 GMT

چگونه این سکوت سبز را باور نکنم

در حالی که همواره به یاد تواَم

در حالی که قطرات باران زشتی ها را می برد

در حالی که چشمان تو منتظر است

و نگاه من نگران!

ای کاش بودی...

ای کاش بودی امشب

و می دیدی که اشک های من فقط بخاطر تو می بارند

و می دیدی که پنجره ها هم عشق ما را باور دارند

و سبز می گردیم من و تو از بارش این اب مقدس

و تا عمق صدا می رویم

تو اینجایی ، تو اینجایی

من می دانم

روزی خواهد رسید

که با رویش جوانه از عمق زمان

ثانیه ها تکرار نخواهد شد

و روزی خواهد رسید

که دیگر دستهای ما تنها نخواهد بود

من می دانم....

بهــار آمده است ...

salvla — Tue, 18 Mar 2008 12:23:18 GMT

عیـــد آمد و فکــری برای آسمان خواهم کرد
                               یادم باشـــد روزهای آخر اسفند
                                       دستــمال خیسی روی ستاره هایت بکشـــم
                                                                                 و گلدانی کنار ماهت بگذارم

همـــه رنگش زیباست ! در تجلی یک رویا... این تجلی رویــا نیست
همـــه در خواب بودن...وقت بیداری بود و آمدنــش نزدیک..باید به استقبالش رفت
او می رود تا همه را بیدار کند با وزش لطیف خــود
چشم بیداری بر جهــان گشوده است و ندای آمدنش را می دهد...
پوشش سفیدش در میان هــوای عاشقان مبهوت گشت
و اثر سبز وجودش را به میان می آورد
سرمای لرزان دست وداع بالا آورده است
و عطر مهربانی و خوشی همه جــارا فرا گرفته است
تک صدایی در گوش طنــین می اندازد
چــه چــه پرندگانی که با جثــه ی کوچک و دلی بزرگ سرشار از محبت
ورود او را به همـــگان تبریک می گویند...
با نامش تاج بر، برگه ی سرنوشتــی تازه است
تو هم شاد باش و در جشــن شادی ما شرکت کن .

ورودش بر همـــگان مبارک باد

salvla — Tue, 11 Mar 2008 13:30:18 GMT

سلام... حال من خوب است
ملالی نیست جز گم شدن گاه به گاه خیالی دور
که مـــردم به ان شادمانی بی سبب می گوینـــد
با این همه تگــر عمری باقی بــود طوری از کنار زندگی می گذرم
که نه دل کسی در سینه بلرزد و نه این دل نا ماندگار بی درمانم
تا یادم نرفته است بنویسم
دیشب در حوالــی خواب هایم سال پر بارانی بود
خواب باران و پاییزی نیامده را دیدم
دعا کردم که بیایی با من کنـــار پنجره بمانی باران ببارد
اما دریغ کــه رفتن راز غریب این زندگیست
رفتی پیش از آنکه باران ببارد
می دانم دل من همیشه پر از هـــوای تازه باز نیامدن است
انگار که تعبیر همـــه ی رفتن ها باز نیامدن است
بی پرده بگوییم
چیزی نمانده تا من 17 سالــه خواهم شد
گونه هایم از گرمــی شراب گر گرفته است
می خواهم تنها بمانم در را پشت سرت ببند
بی قرارم میخواهم بروم میخواهم بمانم
هذیان میگوییم نمیدانم
.........

نه عزیزم نامه ام باید کوتاه باشد
ساده باشد بی کنایه و ابهام
پس از نـــو می نویسم

سلام ! حال من خوب است اما تو باور نکــــن.....

salvla — Tue, 20 Nov 2007 18:12:18 GMT

خداحافظ پنجره ی من

که تنها تو به حرف های دل خسته ام گوش می دهی

خداحافظ ستاره ای که هرگز نورت را ندیدم

وخداحافظ ای اشک های بی گناه

من رفتم می روم جایز نیست

می روم تا پیدا کنم ان حقیقتی را که مرا باز می گرداند ...شاید!

شاید تو ندانی دستی را که در دستم بود ...هرگز باور نکردم

و صدایش را

غبار جاده ها را چه کسی انکار کرد

و ندانسته گفت و ندانسته خندید و ندانسته رفت

که هنوز زیر سنگینی نگاه هوس امیزش بیدار شده و به خواب می روم

و چه کسی گفت که مرگ را دوست ندارد

در حالی که مرده بود

و چه کسی اشکهای جا مانده از زمان مرا به جدایی هدیه کرد

هنوزمی توان گفت که گنگ است صدای نفسهایش

هنوزمی توان فکر کرد که امیدی هست... امیدی هست... امیدی هست

هیچ پژواکی نیست صدای قدم هایم را

به سکوت ویرانی من گوش کن

دریا ارام است...

و خبری نیست از امواج طولانی بی فکر

همه خوابیده اند

ای کاش شب بود

انگاه بیداریشان را باور نمی کردم

و قایقی را که می اید و دل می برد

و می گذرد بدون تأمل

که چرا هیچ قایق دیگری در دریا نیست

که چقدر تنها شده است

چرا بغضم را فرو دهم؟ چرا؟

بخاطر سنگ های اسمانی

یا تابلوی نقاشی گرانقیمت در موزه ی فرانسه

یا بخاطر سهراب و اشعارش

بخاطر هیچ کدام زندگی نمی کنم

بخاطر هیچ کدام هم نمی میرم

بغض من می خواهد ازاد باشد

و دوست دارد سایبان چشمانی باشد که هیچ گاه درکش نکردند

که هیچ گاه دوستش نداشتند

چقدر هوا سرد است

من می ترسم

می ترسم از ابلیسی که می گوید فرشته است

و از فردا و فردا ها

می ترسم...می ترسم...

کدامین قلب را باور کرده ای که حالا تو را باور کنند؟

شبهای من همیشه بی ستاره است...

اسمانت پر ستاره باد!

نباید اشک بریزم...!

نباید بغض کنم...!

و نباید لبخند بزنم...!

شمعی در باد را چه سود

شمعی در باد را چه سود....

شیوا را رها کنید

از زنجیر هایتان

از قفس هایتان

چاره ای نیست ای دوست

باید درخت بمانی!

باید درخت بمانی

salvla — Thu, 01 Nov 2007 13:01:18 GMT

ای به داد من رسید ه تو رزای خود شکستن

ای چراغ مهربونی تو شبای وحشت من

ای تبلور حقیقت توی لحظه های تردید

تو شبو ازمن گرفتی تومنودادی به خورشید

اگه باشی یا نباشی برای من تگیه گاهی

برای من که غریبم تو رفیقی جون پناهی

ناجی عاطفه ی من شعرم ازتوجون گرفته

رگ خشک بودن من از تن تو خون گرفته

اگه مدیون تو باشم اگه از تو باشه جونم

قدراون لحظه نداره که منو دادی نشونم

وقتی شب شب سفربود توی کوچه های وحشت

وقتی هرسایه کسی بود واسه بردنم به ظلمت

وقتی هر ثانیه ی شب تپش هراس من بود

وقتی زخم خنجردوست بهترین لباس من بود

تو با دست مهربونی به تنم مرهم کشیدی

برام از روشنی گفتی پرده ی شبو دریدی

یاور همیشه مومن تو برو سفر سلامت

غم من نخورکه دوری برای من شده عادت

ای طلوع اولین دوست ای رفیق اخر من

به سلامت سفرت خوش ای یگانه یاور من

مقصدت هرجا که باشه هرجای دنیا که باشی

اونور مرز شقایق پشت لحظه ها که باشی

خاطرت باشه که قلبت سپر بلای من بود

تنها دست تو رفیق دست بی

ریای من بود