مـــرده ای می نالید      زیر آوار فشار قبرش     زیر انبوه شب تاریکش    بین تنهایی بی پایانش
مرده ای نای تقلاش نبــود      مرده از سایه ی خود میترسید        در کفن مهـر به دیباش نبود
خفته ام دیر زمانی ست درین قبر سکوت    مرده ام لحظه ی تاریست که فریاد نبود
در شبــم مهلــت لبخنــد نماند      در دلــم فرصت احساس نبــود  .....

خــال ام زهرچه پرکند مرا ز هیج    ای سکــون بی زمان   امان     خالــی ام ز خویش
سایه های آسمان به روی بستر تنم        می برد مرا به بیکران
و میل رفتن از حضور می برد مرا ز دیگران     تو مــرا رها به خویش خوانده ای
مرا ز من رهانده ای      با توام گسسته از زمان     نیمه ماند این لغات لنگ
                                                                                          من سکوت میکنـــم مرا بخــوان